Oto, co powinien czynić ten,
kto jest biegły w miłującej dobroci
i kto zna drogę pokoju:
Niech będzie zręczny i uczciwy,
szczery i łagodny w mowie,
pokorny i niezarozumiały,
zadowolony i łatwo znajdujący zadowolenie,
mający niewiele obowiązków i oszczędny.
Spokojny i łagodny, mądry i zręczny,
wolny od dumy i z natury niekłótliwy.
Niech nie czyni najmniejszej rzeczy,
którą mądrzy mogliby później zganić.
Oby wszystkie istoty zaznały szczęścia.
Oby były bezpiecznie i miały się dobrze.
Oby wszystkie żyjące istoty, jakiekolwiek są na świecie,
czy słabe, czy silne, nie pomijając żadnej,
wielkie czy potężne, średnie, niskie czy małe,
widzialne i niewidzialne,
żyjące blisko i żyjące daleko,
narodzone i te, które mają się narodzić,
oby wszystkie były szczęśliwe i miały się dobrze!
Niech nikt nie oszukuje drugiego
ani nie gardzi żadną istotą w jakimkolwiek byłaby stanie.
Niech nikt z gniewu lub złej woli
nie życzy krzywdy drugiemu.
Podobnie jak matka chroni własnym życiem
swoje jedyne dziecko,
tak z bezgranicznym sercem
należy troszczyć się o wszystkie bez wyjątku żywe istoty.
Promieniejąc pełną miłości dobrocią:
ogarniającą cały świat
czy to w górze ku niebiosom, czy w dół ku przepastnym głębiom:
wokół siebie i bez granic,
bez nienawiści, czy wrogości.
Czy stojąc, czy chodząc, siedząc czy leżąc,
będąc wolnym od senności,
należy nieustanie o tym pamiętać.
Nazywa się to wzniosłym przebywaniem.
Nie trzymając się ustalonych, sztywnych poglądów,
człowiek o czystym sercu i widzący jasno,
będąc wolnym od wszelkich zmysłowych pragnień
nie rodzi się ponownie na tym świecie.